Κεφάλαιο 2ο: Sweat, Sweat

Sweat,Sweat

Περπάτησα μηχανικά προς το γραφείο του γενικού διευθυντή. Τα μάτια μου διάβαζαν αστραπιαία τις επιγραφές έξω από κάθε πόρτα. Πού είναι; Συνέχισα να προχωράω, το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε μία σκουρόχρωμη πόρτα. "ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ". Χαμογέλασα και μία μικρόσωμη γυναίκα που βρισκόταν πίσω από ένα μεγάλο γραφείο με κοίταξε περίεργα. "Με συγχωρείτε." είπα χαμογελώντας. "Παρακαλώ;" τα καστανά της μάτια με κοίταξαν με απορία και ήταν γεμάτα ευγένεια. Ένα γλυκό χαμόγελο αποτυπώθηκε στο πρόσωπο της. Η προθυμία της ήταν εμφανής. "Είμαι η Ellie Stones, είχα κάνει αίτηση για την θέση του διευθυντή μάρκετινγκ..." Η απορία αντικαταστάθηκε με αναγνώριση. "Έχετε συνέντευξη! Μα φυσικά, μπορείτε να περάσετε." Πείρα μία βαθιά ανάσα και άνοιξα την πόρτα.

Το τηλέφωνο χτύπησε μερικές φορές καθώς κατευθινόμουν προς την έξοδο της εταιρίας. Κοίταξα επίμονα την οθόνη περιμένοντας να σταματήσει. Καμία πρόοδος. Η Lorena επέμενε. Πάτησα το κουμπί του τερματησμού. Θα την ενημέρωνα το βράδυ για την επιτυχία μου. Χαμογέλασα ξανά, ευχαριστιμένη με τον εαυτό μου. Χωρίς να το καταλάβω, το σώμα μου συγκρούστηκε με ένα άλλο, πιο μηώδες από εμένα. Παραλίγο να χάσω την ισσοροποία μου, αλλά δύο δυνατά χέρια με συγκράτησαν. Τα χαρτιά μου εκσεφεντονίστικαν σε διάφορα σημεία του διαδρόμου, αφού βρήκα την ισσοροποία μου έσκυψα να τα μαζέψω.

"Συγνώμη" είπε μία βαθιά αντρική φωνή. Το βλέμμα μου, δίχως δική μου πρωτοβουλία, συνάντησε δύο καστανοπράσινα ζεστά μάτια.

"Δεν πειράζει" κοίταξα αμήχανα τα χαρτιά μου. Με την άκρη του ματιού μου, τον είδα να σκύβει και να με βοηθάει. Συγκέντρωσε τα υπόλοιπα έγγραφα και με γρήγορες κινήσεις με βοήθησε να σηκωθώ. Παρατήρησα τα χαρακτηριστικά του γοητευμένη. Το γεμάτο γωνίες πρόσωπο του, τα απαλά χείλη του και ένα βλέμμα που σε έγδυνε..

Ελαφρός αξύριστος και το σώμα του ήταν καλυμμένο από μυς. Σημάδι χρόνιας εξάσκησης.

"Είμαι ο Shannon" είπε με ένα στραβό χαμόγελο. Σταμάτησα να αναπνέω.

"Είμαι η Ellie" απάντησα και του ανταπέδωσα τα χαμόγελο. Μου έδωσε τα χαρτιά μου. "Συγνώμη για την απροσεξία μου." απολογήθηκα.

"Αν και εγώ έπεσα πάνω σου κατά λάθος, χαίρομαι που το έκανα" το βλέμμα του ήταν πιο γοητευτικό. Κοίταξα τα χαρτιά μου και μετά πάλι τον Shannon.

"Ναι, αλλά εγώ ήμουν απρόσεκτη και επίσης χαίρομαι που το έκανες."

"Κοίτα, τι λες να βγούμε κάποια μέρα και να το συζητήσουμε καλύτερα γιατί βιάζομαι λίγο;" Ένιωσα τα μάγουλα μου να κοκκινίζουν. Ικανοποιούσε τον εγωισμό μου, ένας τέτοιος άντρας με φλέρταρε. Του έδωσα την κάρτα με το τηλέφωνο μου και εκείνος μου έγραψε από πίσω τον δικό του αριθμό και μου την έδωσε πίσω.

"Όποτε μπορείς, στείλε μου μήνυμα." είπε και μου έκλεισε το μάτι

"Φυσικά." απάντησα και χαμογέλασα. Άρχισε να απομακρύνεται από εμένα. Κράτησα τα χαρτιά κοντά στο σώμα μου και κατευθύνθηκα προς τον ανελκυστήρα με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη μου. Ικανοποίηση, αυτό ένιωθα.

Μόλις βγήκα έξω κάλεσα ένα ταξί, του έδωσα την διεύθυνση μου και με πήγε σπίτι. Μόλις μπήκα μέσα το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βγάλω τα ρούχα μου και τα παπούτσια μου και να πέσω εξουθενωμένη στο κρεβάτι. Τα βλέφαρα μου έκλεισαν, παρασέρνοντας με σε έναν γλυκό ύπνο. Μία μεγάλη νύχτα με περίμενε και οι δυνάμεις μου με είχαν ήδη εγκαταλείψει.

Ξύπνησα και όλα ήταν σκοτεινά. Άκουγα το τηλέφωνο μου να χτυπά πεισματάρικα, το αγνόησα. Το σώμα μου αρνούνταν να κινηθεί για να απαντήσει. Έπρεπε να σηκωθώ. Κάτι είχα παραλείψει και έπρεπε να το κάνω. Κοίταξα το ρολόι του κομοδίνου μου. 9 η ώρα το βράδυ. Δίπλα του υπήρχε μία φωτογραφεία με εμένα και τα μέλη των MCR. Που να με πάρει η οργή! Φυσικά! Τα παιδιά! Είχαμε έξοδο απόψε! Είχαν έρθει πριν μερικές μέρες και σήμερα ήταν η τελευταία τους μέρα στο Λος Άντζελες. Σαν να με είχε διαπεράσει ηλεκτρικό ρεύμα σηκώθηκα και άρπαξα το κινητό μου τηλέφωνο. Η οθόνη ήταν φωτεινή. Εννέα κλήσεις και πέντε μηνύματα. Πληκτρολόγησα τον αριθμό του Mikey. Στον δεύτερο χτύπο απάντησε.

"Ellie;" η φωνή του ήταν ανήσυχη.

"Mikey, χίλια συγνώμη! Με πήρε ο ύπνος!" απολογήθηκα νυσταγμένα.

"Ετοιμάσου και θα περάσω να σε πάρω." απάντησε.

"Σου δίνω μισή ώρα!" φώναξε ο Frank. Άρχισα να γκρινιάζω και έκλεισα το τηλέφωνο. Με αστραπιαίες κινήσεις ετοιμάστηκα και μετά από λίγο ακούστηκε ένας χτύπος στην πόρτα. Ένας εκνευρισμένος Frank εμφανίστηκε και τον κοίταξα απολογητικά.

"Εμμ.. Συγνώμη;"
"Είναι το λιγότερο που μπορείς να πεις.. Σε περιμέναμε πάνω από μισή ώρα!"
"Κοίτα, με το να μου κάνεις κήρυγμα δεν θα γυρίσει τον χρόνο πίσω.. οπότε..." προσπάθησα να αμυνθώ και άρχισα να περπατάω. Ο Frank με ακολούθησε σιωπηλά.

Πήγαμε σε ένα εστιατόριο, φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε... Όλα ήταν πολύ όμορφα. Έπειτα αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την νύχτα σε κάποιο κλαμπ. Ο Gerard, πρότεινε ένα, από ότι κατάλαβα είχε μερικούς γνωστούς που έπαιζαν ζωντανά.
Μόλις μπήκαμε μέσα στο κλαμπ ένα περίεργο συναίσθημα διαπέρασε το κορμί μου. H μουσική ήταν δυνατή και η ατμόσφαιρα αποπνικτική. Κοίταξα την σκηνή. Ήταν δύο άντρες. Και οι δύο μισοζαλισμένοι, κινούνταν στον ρυθμό της μουσικής. Ο ένας ήταν πίσω από ένα μεγάλο σετ από ντραμς και ο άλλος πίσω από μία κονσόλα. Κρατούσε δύο μεγάλα ακουστικά που με το ένα κάλυπτε το αφτί του. Τα χέρια τους είχαν πάρει φωτιά. Προχώρησα προς το μπαρ. Δεν θα με άφηναν οι υπόλοιποι να πιω πολύ. Όχι ότι το είχα σκοπό. Πείρα μία βότκα και προχώρησα προς την σκηνή που βρισκόταν οι υπόλοιπη παρέα μου. Πως κατάφεραν να πάνε εκεί, άγνωστο.
Μόλις έφτασα παρατήρησα τον άντρα που βρισκόταν πίσω από τα ντραμς. Μου φαινόταν πολύ γνωστός. Έμοιαζε με τον.. Shannon;
"Είναι πολύ καλοί! Ποιοι είναι;" φώναξα στο αφτί του Gerard.
"Αυτός από εκεί, είναι ο Antoine Becks και αυτός στα ντραμς, ο Shannon Leto από τους 30 Seconds to Mars" μου απάντησε.
"Το συγκρότημα που ήσασταν μαζί;"
"Ναι!"
Άρα ο Shannon ήταν ντράμερ. Κοίταξα προς το μέρος του. Το βλέμμα μου συνάντησε το δικό του και χαμογέλασα. Άρχισα να κινούμε στον ρυθμό της μουσικής σιγά σιγά και τον φλέρταρα ρίχνοντας του κλεφτές ματιές. Πραγματικά ήταν πολύ ωραίος άντρας. Είχε κάτι το υπερβολικά αισθησιακό. Μόλις τελείωσε το σόλο του τα μάτια του καρφώθηκαν πάνω μου. Ήταν σαν να με έγδυνε με το βλέμμα του. Μου έκανε νόημα να ανέβω στην σκηνή. Χωρίς να πω τίποτα ρούφηξα μία γουλιά από το ποτό μου και έκανα αυτό που μου είπε. Με βοήθησε να ανέβω. Μετέφερα τα μαλλιά μου από τον έναν ώμο μου, αποκαλύπτοντας τον λαιμό μου. Ο Shannon ακούμπησε απαλά τα χείλη του πάνω στο αυτί μου.
"Χορεύεις πολύ καλά." μου είπε.
Απομακρύνθηκα και ακούμπησα τα δικά μου χείλη, πάνω στο αυτί του.
"Και εσύ είσαι πολύ καλός μουσικός."
Χαμογέλασε. και ξαφνικά άρχισε πάλι να παίζει μουσική. Άρχισα πάλι να κινούμε στον ρυθμό των ντραμς. Η νύχτα πέρασε διασκεδαστικά. Χόρευα έπινα και ο Shannon ήταν δίπλα μου. Όλη την ώρα ερχόμασταν όλο και πιο κοντά. Δυστυχώς δεν κράτησα το όριο μου στο ποτό, και ήπια λίγο παραπάνω, αλλά δεν έφτασα στο σημείο να μην ξέρω τι μου γίνετε.

Τον είδα να μεταφέρει ευγενικά μία τούφα από τα μαλλιά μου πίσω από το αυτί μου και έσκυψε λίγο ώστε να νιώθω την ζεστή του ανάσα στον λαιμό μου. Τα χείλη του άγγιξαν απαλά τον λαιμό μου. Ήμασταν και οι δύο ιδρωμένοι και σε άσχημη κατάσταση.Άφησε ζεστά φιλιά στην βάση του λαιμού μου. Τα χείλη του ήρθαν σε επαφή με τον λοβό του αυτιού μου και τα δόντια του έγδαραν απαλά εκείνο το σημείο. Ένιωσα όλο το σώμα μου να ανατριχιάζει.
"Θέλεις να φύγουμε;" με ρώτησε, ξεροκατάπια και έγνεψα καταφατικά.